Myślenie kreatywne na zawołanie cz.1

Myślenie kreatywne na zawołanie cz.1 Photo credit: Paul Worthington / Foter

Często uczestnicy programów edukacyjnych i szkoleniowych z zakresu narzędzi myślenia i kreatywności zadają pytania: Czy naprawdę można nauczyć się kreatywności, czy człowiek po prostu się z tym rodzi? Co zrobić, żeby stać się kreatywnym?

Czy tylko wybrańcy są kreatywni? Na te i inne pytania o kreatywność odpowiadam, że kreatywność można rozwijać, z kreatywnością rodzi się każdy psychicznie zdrowy człowiek i pozostaje w zasięgu ręki każdego człowieka.

Zapraszam na krótki spacer ścieżką kreatywności, który ma na celu zrozumienie natury procesu twórczego, identyfikację kilku szkodliwych przekonań oraz mitów skutecznie utrudniających sięganie po nasze naturalne zasoby i poznanie kilku skutecznych narzędzi pomagających uruchamiać twórczy potencjał człowieka.

Proces kreatywny

Kreatywność możemy rozumieć jako postawę i działanie twórcze umożliwiające dochodzenie do nowych idei, rozwiązań, koncepcji, skojarzeń. Słowo „kreatywny” pochodzi z języka łacińskiego, od słowa „creo” – tworzę, produkuję, poczynam, daję czemuś początek a łacińskie słowo „creatus” oznacza „dziecko, potomek”. Proces kreatywny, inaczej proces tworzenia, warunkują trzy obszary:

  • Zasoby, inaczej wiedza, doświadczenia, dostęp do informacji oraz źródła inspiracji, jakimi dysponuje człowiek.
  • Wykształcone sposoby myślenia i indywidualne zdolności intelektualne człowieka.
  • Wewnętrzna motywacja człowieka do tworzenia.

Kreatywny potencjał ludzkiego mózgu

Mózg ludzki składa się z około biliona komórek nerwowych, które się odnawiają. Każda z nich może wytwarzać połączenia z ponad tysiącem innych komórek. „Ścieżki” połączeń nerwowych w mózgu powstają błyskawicznie, a ich liczba oraz siła zależy od intensywności i jakości pracy intelektualnej, jaką człowiek wykonuje. Liczba wszystkich możliwych połączeń i kombinacji pomiędzy komórkami ludzkiego mózgu to wielkość wyrażona cyfrą 1, za którą stoi rząd zer o długości 10,5 miliona kilometrów. Oto wrodzony potencjał twórczy, jakim dysponuje zwykły człowiek. Ten potencjał pozostaje w zasięgu jego ręki. Problem, z jakim się człowiek zmaga, dotyczy tego, jak uruchamia i wykorzystuje ten potencjał, a nie czy go posiada.

Podobne artykuły:

Przeszkody na drodze do kreatywności

Prześledźmy teraz, co utrudnia tworzyć, myśleć kreatywnie i uwierzyć, że mamy zdolności twórcze od urodzenia.

Przeszkoda 1

Stłumienie w sobie natury dziecka

Prawdopodobnie nikt nie ma wątpliwości co do wielkiej kreatywności dzieci. Badania nad dziećmi potwierdzają ich wyjątkową siłę w tej dziedzinie. Dzieci nie trzeba uczyć kreatywności, a przede wszystkim należy starać się jej nie zabijać. Dzieci korzystają z wyobraźni i potrafią zbaczać z utartych ścieżek. Czynią to dzięki temu, że się nie boją błędów, myślą elastycznie i chętnie eksperymentują. Dorośli tracą te cechy i umiejętności oraz tłumią w sobie pozytywne aspekty natury dziecka. Dzieje się tak między innymi na skutek powielania niekorzystnych kulturowych wyobrażeń o tym, jaki powinien być dorosły oraz niewłaściwych metod edukacyjnych zarówno w domu, jaki i w szkole, które dorośli nieświadomie powielają w miejscu pracy. W przeciwieństwie do dzieci, dorośli często stają się mało elastyczni, nie dają sobie marginesu na popełnianie błędów, myślą schematycznie i mało korzystają z wyobraźni.

Przeszkoda 2

Przekonania na temat własnego potencjału intelektualnego

Pomimo wielu publikacji na temat odkryć dotyczących pracy mózgu jako całości, w społeczeństwie ciągle panują opinie, że jedni ludzie myślą prawą, a inni lewą półkulą, na skutek czego „prawopółkulowców” nazywa się kreatywnymi, zajmującymi się sztuką, a „lewopółkulowców” – logicznymi i ścisłymi, działającymi w biznesie. Stąd prosta droga do wykształcenia szkodliwego przekonania o ludziach wykonujących pewne zawody, na przykład biznesmenów, finansistów, jako o tych, którzy z natury nie mogą być kreatywni.

Dzisiejsza nauka pokazuje mózg w zupełnie innym świetle. Ludzki mózg pracuje jako całość, co można porównać do tego, jak pracuje ciało ludzkie podczas biegu. Pracuje zarówno prawa jak i lewa strona ciała. Pomimo iż w mózgu można zlokalizować ośrodki, które stają się bardziej aktywne podczas specyficznych zadań (lewa półkula, prawa półkula), obie półkule pracują w połączeniu, napędzając się wzajemnie jak tryby kół zębatych. Na podstawowym poziomie obie strony angażują się w pracę przy zadaniach każdego typu, potrzebują siebie wzajemnie też dla pełnego myślenia, niezależnie od dziedziny. Jeśli człowiek rozwija tylko umiejętności uaktywniające bardziej jedną z półkul, myśli i działa nieefektywnie, niezależnie od dziedziny swojej aktywności i nie wykorzystuje pełni swojego potencjału nawet w dziedzinie, którą się zajmuje. Fałszywe przekonania na temat pracy półkul mózgowych katastrofalnie obniżają możliwości twórcze w wymiarze jednostek, grup i organizacji.

Podobne artykuły:



Lucyna Pruska Przedsiębiorstwo Wielobranżowe ALTKOM Sp. z o.o.