Coaching jako instytucja

Coaching jako instytucja Photo credit: Thomas Hawk / Foter

W klasycznym rozumieniu coacha jest to osoba, która dba o rozwój Twojej osobistej kariery. Co nam daje coaching?

Coaching to proces pomagania drugiej osobie, mający na celu dotarcie do jej szczytowych możliwości. Polega on na rozwijaniu silnych stron tej osoby, pomoc w pokonywaniu wewnętrznego oporu i przekroczeniu własnych ograniczeń.

I. Definicje

1. Podstawowe pojęcia i definicje związane z coachingiem

Coaching

Coaching to proces pomagania drugiej osobie, mający na celu dotarcie do jej szczytowych możliwości. Polega on na rozwijaniu silnych stron tej osoby, pomoc w pokonywaniu wewnętrznego oporu i przekroczeniu własnych ograniczeń (Kilburg,1996). Termin coaching pochodzi od średniowiecznego angielskiego słowa coche, które oznacza wóz lub karocę. Pojęcie coachingu w sensie edukacyjnym pochodzi od koncepcji nauczyciela, który przeprowadza lub transportuje ucznia przez egzaminy. Coach w edukacji oznacza prywatnego nauczyciela, który instruuje lub trenuje ucznia.

Podobne artykuły:

Cel coachingu

Celem coachingu jest pomaganie ludziom i wspieranie ich w indywidualnym uczeniu się po to, by mogli maksymalizować swój potencjał, doskonalić umiejętności, ulepszać działania i stać się takimi, jakimi chcą się stać (Parsloe, Wray, 2003). Przy czym zasadniczym elementem coachingu jest dobrowolność i formalnie ustalona umowa coachingowa.

Proces coachingu różni się od standardowych procesów rozwoju personelu nie tylko swoim modelem pracy, ale także skutecznością i tempem wprowadzanych zmian w kwalifikacjach zawodowych. O znaczeniu coachingu decydują następujące czynniki:

    1. Indywidualny kontakt coacha i pracownika pozwala na to, aby w procesie coachingu czas jaki poświęcony jest jednemu pracownikowi był optymalnie dopasowany do tempa i możliwości jego rozwoju;
    2. Coaching pozwala na rozwijanie tylko i wyłącznie tych umiejętności, dzięki którym pracownik zwiększa efektywność swojej pracy i osiąga coraz wyższe wyniki, nie tracąc czasu na doskonalenie innych, mniej potrzebnych kompetencji;
    3. Coaching stanowi pomoc, nie tylko w nabywaniu przez pracownika nowych umiejętności, ale także we wdrożeniu znanych mu narzędzi i technik;
    4. Coaching pomaga promować zmianę w organizacji przez osoby strategicznie ważne i opiniotwórcze na różnych poziomach zarządzania.

W literaturze coaching często pojawia się obok innych form indywidualnego rozwoju:

Trening

Trening odnosi się do pomocy jednej lub grupie osób w rozwoju zdolności i umiejętności poznawczych odpowiednich dla danej dziedziny uczenia się. Trener pomaga rozwinąć nowe strategie myślenia i działania. Nacisk położony jest bardziej na nabywanie nowej wiedzy niż na doskonalenie wcześniejszych dokonań (Kilburg, 2000; Parsloe,Wray, 2003).

Mentoring

Mentoring to dobrowolna, niezależna od hierarchii służbowej pomoc udzielana przez jednego człowieka drugiemu, dzięki czemu może on poczynić znaczny postęp w wiedzy, pracy zawodowej lub sposobie myślenia. Mentorzy pomagają kształtować postawy i wartości, pozwalając na ujawnienie wewnętrznej mądrości osoby, zazwyczaj przez własny przykład (Kilburg, 2000; Parsloe, Wray, 2003).

Sponsoring

Sponsoring jest rezultatem zaangażowania w promowanie i rozwijanie talentów, które są już w osobie obecne, jednakże nie manifestowały się dotąd w swej pełni. Sponsor kreuje kontekst i zapewnia zasoby, które pozwalają sponsorowanej osobie skoncentrować się na rozwoju jej talentów i umiejętności (Kilburg, 2000; Parsloe, Wray, 2003).

2. Podstawowe pojęcia i definicje związane z instytucją

Instytucja

Instytucja – to według. C. Offego podstawowe narzędzie w aparacie pojęciowym nauk społecznych (Offe 1995, s.9).  Pojęcie to odnosi się do czegoś, co spełnia kilka kryteriów:

    • powtarzalność,
    • rutynowość,
    • powszechność,
    • oczywistość.

Z instytucją mamy do czynienia wtedy, gdy ludzie postępują według określonego schematu niejako automatycznie, w sposób nie wykalkulowany. Instytucja pojawia się tam, gdzie pewne typy ludzi wykonują pewne działania lub czynności w pewnego typu sytuacjach. Istotą instytucji jest więc typizacja (Berger, Luckman 1983).

D.C. North natomiast uważa, że „instytucje - to wymyślone przez ludzi ograniczenia, które strukturalizują ludzkie interakcje”.

D.C. North wyróżnia:

    • ograniczenia formalne (np. reguły, prawa, konstytucje),
    • ograniczenia nieformalne (np. normy zachowania, konwencje, narzucane sobie kody postępowania)
    • oraz charakterystyczne sposoby zabezpieczania tych ograniczeń (North 1994, s. 360).

„Instytucje ustanawiają standardy, tak normatywne, jak i poznawcze, określające, co ma być uważane za normalne, czego należy oczekiwać, na co można liczyć, jakie prawa i obowiązki łączą się z jakimi stanowiskami oraz co ma sens w określonej społeczności lub w obrębie określonej domeny życia społecznego, w której instytucja funkcjonuje w sposób prawomocny. Instytucje spełniają funkcję socjalizującą w tym sensie, że służą przykładem i przypomnieniem, wskazując jak ludzie „powinni” się zachowywać, w jakich stosunkach pozostawać i czego mają prawo oczekiwać od siebie nawzajem (Offe 1995, s. 10).

Wg. Stone’a Sweeta, Fligsteina i Sandholtza (Institucionalization 2001, s. 6):

    • Instytucje - to systemy reguł, na poziomie makrospołecznym
    • Organizacje – to grupy ludzi mniej lub bardziej ukonstytuowane formalnie, które dążą do osiągania zbiorowych celów;

na poziomie mezzospołecznym

    • Aktorzy – to jednostki ludzkie, które działają z określonymi wyobrażonymi zamiarami, na poziomie mikrospołecznym.

Przez instytucję należy rozumieć:

    1. Zbiór reguł (zasad postępowania), które określają jakie zachowanie jest prawidłowe w danych, konkretnych warunkach.
    2. Zbiór procedur, które rządzą przebiegiem interakcji społecznych. Procedury określają to w jaki sposób aktorzy i organizacje mogą ustanawiać reguły.

Podobne artykuły:


Bożena Wujec Międzynarodowe Centrum Zarządzania - Uniwersytet Warszawski