Coaching wielokulturowych zespołów wirtualnych

Coaching wielokulturowych zespołów wirtualnych Mark Forman / stock.xchng

Nie zdajemy sobie sprawy z tego, ile osób na całym świecie kontaktuje się ze sobą w jednej chwili. Skutkiem takich relacji są różnice kulturowe i poglądowe, co może być pomocne w zarządzaniu przedsiębiorstwem.

Celem artykułu jest przedstawienie tematyki dotyczącej zespołów wirtualnych, a także specyfiki interwencji coachingowej podejmowanej w celu zwiększenia ich efektywności. Na początku zostanie przedstawiona charakterystyka zespołu wirtualnego jako nowego trendu w rozwoju pracy zespołowej oraz jego odmiana – wirtualny zespół wielokulturowy. Potem zostaną przedstawione korzyści wynikające z pracy takiego zespołu oraz wyzwania przed którymi stoi, co jest punktem wyjścia do zastosowania interwencji coachingowej. Następnie, po omówieniu rodzajów coachingu stosowanego w obszarze zespołów wirtualnych zostanie przedstawiony przykład pełnej takiej interwencji na tle praw rządzących zespołem, tj. dynamiki grupowej i układu hierarchicznego w organizacji.

a5Bożena Wujec, Rozdział w książce pod red. Lidii D. Czarkowskiej "Coaching – katalizator rozwoju organizacji";
Referat wygłoszony na II Międzynarodowej Konferencji Coachingu „Coaching jako katalizator rozwoju organizacji”, Akademia Leona Koźmińskiego, 23-25 stycznia 2011.



Coaching zespołów wirtualnych, które dodatkowo są wielokulturowe jest złożonym rodzajem interwencji. Zawiera w sobie aspekty związane z nie tylko z funkcjonowaniem indywidualnych osób i grup, lecz także zespołów międzynarodowych i wielokulturowych w wyjątkowym, wirtualnym środowisku pracy.

Organizacje pierwszej dekady XXI wieku działające w niezwykle dynamicznym, zmiennym i złożonym środowisku stają obecnie przed szeregiem ważnych wyzwań. Po pierwsze, wszelka działalność ekonomiczna zmierza w kierunku globalizacji (Acs, Preston 1997). Po drugie, ograniczoność zasobów planety oraz kwestie ekologiczne powodują konieczność zupełnie nowych, innowacyjnych rozwiązań technologicznych. Po trzecie, niezwykle wysoka globalna konkurencyjność wymaga szybkich działań biznesowych i skrócenia czasu dotarcia produktu na rynek.

Nowe wyzwania kreują potrzebę nowych rozwiązań w sferze badań i rozwoju, technologii produkcji, organizacji oraz nowoczesnych metod pracy i logistyki. Jest to niezwykłe zadanie biorąc pod uwagę fakt, że ściśle współpracujące ze sobą działy są często odległe od siebie o tysiące kilometrów i kilka stref czasowych. Z drugiej strony, szybki rozwój mediów informatycznych i elektronicznych powoduje, że ich praca staje się prostsza, szybsza i bardziej efektywna (Hertel 2005). Złożone zadania wymagają stałej współpracy ekspertów, którym sprzyjają nowe technologie. W rezultacie, w wielu organizacjach powstają zespoły wirtualne, które niezwykle efektywnie współpracują ze sobą, pomimo odległości geograficznych, różnic czasowych, kulturowych i organizacyjnych (Cascio 2000).

Praca zespołowa

Nowe formy pracy pojawiają się wraz z rozwojem społecznym (Czarkowska 2010) oraz pojawianiem się nowych rozwiązań technologicznych, przede wszystkim mediów komunikacyjnych. Ich rozwój przedstawia Tabela1. Niewątpliwie, tak jak niegdyś rewolucja przemysłowa wpłynęła na powstanie przedsiębiorstw, tak obecnie technologia cyfrowa wytwarza specyficzną formę wirtualnej pracy w cyberprzestrzeni. Co jest dość charakterystyczne, ten network, choć łączy ze sobą wielkie społeczności ludzkie, w głównej mierze opiera się na współpracy i stałej komunikacji w małych zespołach.


Rys.1. Media a charakter pracy


Opracowanie własne na podstawie Lipnack & Stamps’s (2000).


Pojęcie pracy zespołowej (work team) w biznesie pojawiło się w USA już w latach 60-tych. Jego szeroki rozwój nastąpił znacznie później, dopiero w latach osiemdziesiątych wraz z popularyzacją filozofii Total Quality Management. Na przełomie lat 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku już wiele firm stosowało samozarządzające się zespoły, aby ograniczyć biurokrację, skrócić czas pracy i poprawić jakość usług, pracownicy najniższych szczebli zaczęli być włączani do procesów podejmowania decyzji i rozwiązywania problemów, które tradycyjnie należały do menedżerów.

W połowie lat 90-tych pokaźna liczba firm, takich jak Goodyear, Motorola czy General Electric zaczęły wprowadzać zasady pracy zespołowej do swoich zagranicznych oddziałów w Azji, Europie i Południowej Ameryce w celu zintegrowania zasad zarządzania personelem (Kirkman 2001). Obecnie, w związku z globalizacją i szybkim rozwojem technologii komunikacyjnych wirtualne zespoły rozwijają się niezwykle szybko (Kirkman 2002). Można mówić nawet o swoistej wirtualizacji wszystkich organizacji, gdyż rzadko które nie są wirtualne. Odchodzi się bowiem od pracy z ludźmi, którzy są w zasięgu wzroku do pracy w cyberprzestrzeni, z ludźmi znajdującymi się w różnych lokalizacjach na świecie (Johnson, 2001). 

Podobne artykuły:

Bożena Wujec Międzynarodowe Centrum Zarządzania - Uniwersytet Warszawski